O mnie

1-19592_mo2

Prof. dr hab. Stanisław KOZIEJ – generał brygady w stanie spoczynku, profesor w Uczelni Łazarskiego w Warszawie.

Były szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego (lata 2010 – 2015). Wcześniej, w latach 2005 – 2006 podsekretarz stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, w 2007 roku – doradca Rzecznika Praw Obywatelskich, w 2008 r. – doradca Ministra Obrony Narodowej.

Wieloletni nauczyciel akademicki. Specjalizuje się w polityce i strategii bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego (w tym obronności) oraz strategicznym zarządzaniu bezpieczeństwem. Prowadził wykłady z tej tematyki w Akademii Sztabu Generalnego WP i Akademii Obrony Narodowej, a także na Uniwersytecie Warszawskim, Uniwersytecie Jagiellońskim, Uniwersytecie Łódzkim oraz w Szkole Głównej Handlowej i Akademii Dyplomatycznej.

Bezpośrednio przed odejściem ze służby w Wojsku Polskim był (w latach 1994 – 2001) dyrektorem Departamentu Systemu Obronnego w Ministerstwie Obrony Narodowej oraz (lata 1993 – 1994) wicedyrektorem departamentu w Biurze Bezpieczeństwa Narodowego (na tym stanowisku w 1993 roku uzyskał awans generalski z rąk prezydenta Lecha Wałęsy).

Urodził się w 1943 roku na Lubelszczyźnie (m. Glinnik, pow. Lubartów) w rodzinie chłopskiej. Szkołę średnią ukończył w Łodzi w 1962 roku. Jest absolwentem Oficerskiej Szkoły Wojsk Zmechanizowanych (Wrocław, 1965) oraz Akademii Sztabu Generalnego WP (Warszawa, 1973). Od 1970 roku mieszka w Warszawie; obecnie na Ursynowie. Żonaty. Żona -Wiesława. Dwoje dzieci, które założyły już swoje rodziny – córka Anna i jej mąż Paweł Bach oraz dwie wnuczki: Rozalia i Milena; syn Andrzej i jego żona Dorota z d. Pietrzykowska oraz dwaj wnukowie: Aleksander i Maksymilian.
Pełnił służbę na stanowiskach dowódczych i sztabowych w 49 pułku zmechanizowanym (Wałcz), 15 Dywizji Zmechanizowanej (Olsztyn), Dowództwie Śląskiego Okręgu Wojskowego (Wrocław) i Sztabie Generalnym WP. Był wieloletnim pracownikiem naukowo-dydaktycznym Akademii Sztabu Generalnego WP i Akademii Obrony Narodowej, pełniąc m.in. funkcję kierownika studium doktoranckiego, zastępcy i kierownika katedry oraz dziekana wydziału. W latach 1996 -1997 pełnił funkcję szefa polskiej misji w Komisji Nadzorczej Państw Neutralnych w Korei (Panmunjom), a w latach 1997 -1998 funkcję Zastępcy Szefa Misji OBWE w Gruzji (Tbilisi). W latach 1999 – 2001 był pierwszym przedstawicielem Polski w NATO ds. polityki i strategii nuklearnej.
Ukończył szereg krótkotrwałych strategicznych kursów zagranicznych, w tym w Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR (Moskwa, 1987); Szkole NATO-SHAPE (Oberammergau, 1999); Instytucie Wyższych Studiów Obrony Narodowej (Paryż, 2000); Akademii Obrony NATO (Rzym, 2001).

Był współtwórcą polskiej doktryny obronnej w warunkach samodzielności strategicznej lat dziewięćdziesiątych oraz głównym autorem „Planu obrony Rzeczypospolitej Polskiej”. Organizator i koordynator narodowego planowania strategicznego i przebudowy systemu obronności państwa. Inicjator i współtwórca Wyższych Kursów Obronnych dla parlamentarzystów oraz wyższych kadr kierowniczych administracji państwowej. Główny autor „Strategii obronności Rzeczypospolitej Polskiej” w warunkach członkostwa w NATO oraz „Polityczno-Strategicznej Dyrektywy Obronnej”.

Jest autorem ponad 1000 publikacji z dziedziny wojska, obronności, bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego oraz kierowania bezpieczeństwem i zarządzania kryzysowego, w tym kilkunastu podręczników i książek. Najważniejsze z nich to – „Wstępne studium o obronności Polski na progu XXI wieku” (1990), „Doktryna obronności Rzeczypospolitej Polskiej” (1992), „Teoria sztuki wojennej”(1993), „Tezy i komentarze do prac nad strategią bezpieczeństwa i obronności Rzeczypospolitej Polskiej” (1998), „Współczesne problemy bezpieczeństwa międzynarodowego i narodowego” (2003), „Strategiczne problemy bezpieczeństwa globalnego i euroatlantyckiego” (2005), Między piekłem a rajem. Szare bezpieczeństwo na progu XXI wieku” (2006), Teoria sztuki wojennej (2011), Rozważania o bezpieczństwie (2016), Rozmowy o bezpieczeństwie (2016). Jest także współautorem wielu prac zespołowych, w tym m.in: „Wystarczalność obronna” (1996), „Zarządzanie strategiczne bezpieczeństwem” (2006), „Bezpieczeństwo w stosunkach transatlantyckich” (2008), Świat współczesny wobec użycia siły zbrojnej. Dylematy prawa i polityki” (2009), Polskie interesy w nowej koncepcji strategicznej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (2009), Quo vadis Polonia? (2010), NATO w pozimnowojennym środowisku bezpueczeństwa (2011) Biała Księga Bezpieczeństwa Narodowego RP (2013), Tożsamość nauk o bezpieczeństwie (2015), Podstawy bezpieczeństwa współczesnego państwa (podmiotu). Implikacje (2015), Strategia bezpieczeństwa narodowego Rzeczypospolitej Polskiej. Pierwsze 25 lat (2015), POlska w systemie bezpieczeństwa miedzynarodowego (2016), Zagrożenia i wyzwania vbezpieczeństwa współczesnego świata (2016) .